Το Κέντρο Εφαρμοσμένων Τεχνών ΟΡΝΕΡΑΚΗΣ, σε συνεργασία με
επαγγελματίες καλλιτέχνες από διαφορετικούς κλάδους, σας καλούν να γνωρίσετε το
νέο φεστιβάλ που φιλοδοξεί να γίνει θεσμός στον ευρύτερο χώρο των Εφαρμοσμένων
Τεχνών. Στόχος του 1ου Φεστιβάλ Εφαρμοσμένων Τεχνών είναι να φωτίσει το
επάγγελμα του σχεδιαστή – ένα από τα πιο ανερχόμενα και πολυδιάστατα
επαγγέλματα σήμερα – και να φέρει σε επαφή τους τωρινούς επαγγελματίες του
χώρου με τους μελλοντικούς, μέσα από ένα πρίσμα δραστηριοτήτων, με κεντρικό άξονα
το σκίτσο.
| Εγκαίνια έκθεσης της σχολής εφαρμοσμένων τεχνών "Ορνεράκης" την Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011 στις 7.00μμ |
| Κι' όμως ...πάμε μπροστά! Δεν μασάμε! Έχουμε όπλα εμείς, χρώματα, πινέλα, μολύβια και τα βαρέα όπλα μας το χιούμορ, τη σάτιρα, το κόμικς, το animation. Μ' αυτά τα όπλα χτυπάμε δυνατά, τη μιζέρια, την απογοήτευση κι όλους αυτούς που πίστεψαν, έστω για μια στιγμή πως μας δουλεύουν και δεν καταλαβαίνουμε, τη μικρόνοια και την ευτέλεια που τους διακρίνει. Απάνω τους! Όλοι μαζί στην έκθεση μας. Εγκαίνια Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011 στις 7.00μμ. Θα γίνει χαμός! Ώρες λειτουργίας 10.00π.μ. έως 20.00μ.μ. Από Δευτέρα έως Παρασκευή. Διάρκεια εκθέσεως έως τις 12 Οκτωβρίου. Διεύθυνση : Θήρας 19, Πλατεία Αμερικής Τηλέφωνο :2108665611 E-mail: info@ornerakis.gr |
WOW! That’s absolutely wonderful news!! Fantastic news!
You remember that in a previous post here I mentioned the publication of the great “Special Exits” by my friend - and amazing artist- Joyce Farmer.
Well, I have some wonderful news! It won this year’s Reuben (the cartoon/comics equivalent of the Oscars) for Best Graphic Novel Award!!
WOW! Congratulations Joyce!
Πρέπει οπωσδήποτε να «επισκεφτείτε» το καταπληκτικό ποστ του koukouzeli για τον μοναδικό Robert Crumb!
Θεωρώ την «Ασπρη Πέτρα Ξέξασπρη» ένα από τα καλύτερα ελληνικά μπλογκς, τουλάχιστον εμένα είναι το αγαπημένο μου! Πάντα έχει κάτι ενδιαφέρον να πει, με ενδιαφέροντα τρόπο!
Το συγκεκριμένο πόστ με ενθουσίασε, πρώτον γιατί αναφέρεται στην κορυφαία φιγούρα του κόμικς και σκίτσου. Δεύτερον για το πλούσιο υλικό που συνοδεύει το πόστ δίνει μια σφαιρική γεύση του δημιουργού μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια ενός πόστ ενός μπλογκ! Σκίτσα, φωτογραφίες, βίντεο, κείμενο που αν το συνδυάσεις με την «έμφυτη» ιδιότητα της διαδραστικότητας του μπλογκ με τα μηνύματα είναι ένα εξαίσιο παράδειγμα του μέλλοντος της multimedia επικοινωνίας!
Ξαναγυρίζοντας στον Robert Crumb: Εμένα προσωπικά, ως πιτσιρικά με είχε καταστρέψει! Φοιτητής ήμουνα, στο Λίβερπουλ, όταν τον ανακάλυψα σε ένα «εναλλακτικό» βιβλιοπωλείο και αμέσως το μυαλό μου άρχισε να βλέπει πουλάκια! Η «απλή», άμεση, δυναμική γραμμή του που συνδυαζόταν από ένα εκρηκτικό, απελευθερωμένο, «επαναστατικό» περιεχόμενο με είχαν συνταράξει συθέμελα! Ξενυχτούσα με πενάκια και σινική αντιγράφοντας σκίτσα του, προσπαθώντας να κλέψω λίγο από τη δημιουργικότητα του! Μέγας δάσκαλος!
Επίσης στο μυαλό μου ο Robert Crumb είναι δίδυμος με τον άλλο μεγάλο: τον Woody Allen! Όχι μόνο γιατί μοιάζουν φυσιογνωμικά, όχι μόνο γιατί έχουν το ίδιο “nerdy look”, όχι μόνο γιατί είναι “early jazz aficionados”, όχι μόνο γιατί και οι δύο παίζουν «περιθωριακά» μουσικά όργανα (κλαρινέτο ο ένας, μπάντζο ο άλλος), όχι μόνο γιατί και οι δύο είναι βασιλιάδες των νευρώσεων, όχι μόνο γιατί και οι δύο είναι βασιλιάδες των sixties και των seventies, αλλά κυρίως γιατί και οι δύο βιρτουόζοι του ανατρεπτικού χιούμορ, έσυραν την σάτιρα στον 20ο αιώνα, απενοχοποίησαν την σεξουαλική επιθυμία, συνδύασαν τόσο πετυχημένα το αυστηρά προσωπικό με το γενικό, το κοινωνικό, και τέλος όχι μόνο γιατί και οι δύο μας έκαναν να γελάσουμε με την καρδιά μας! Δεν το βρίσκω τυχαίο ότι και οι δύο συνεχίζουν ακόμα να δημιουργούν, σχεδόν μισό αιώνα μετά την πρώτη εμφανιση τους! Στο μυαλό μου και οι δύο είναι ακόμη έφηβοι!
Μην χάσετε το ποστ του koukouzeliγια τον Robert Crumb! Εσείς θα χάσετε!
Συνέχεια >>
Για όσους δεν το ξέρουν διδάσκω στη Σχολή Σκίτσου Ορνεράκη δύο μαθήματα:
1.Την «Ιστορία Σκίτσου» όπου εξετάζεται η ανάπτυξη του Σκίτσου, Καρικατούρας, Γελοιογραφίας, Κόμικς, Εικονογράφησης, Γραφής και άλλων παρεμφερών δημιουργιών, σε διάφορους πολιτισμούς, από την προϊστορική εποχή μέχρι σήμερα.
2.και το «Εργαστήριο Δημιουργικότητας» το οποίο ασχολείται με το σημαντικότερο εργαλείο του σκιτσογράφου, του δημιουργικού ατόμου γενικότερα, το Μυαλό του και, ευελπιστούμε, την ανάπτυξη του. Οι Σπουδαστές ευαισθητοποιούνται σε στοιχειώδεις μηχανισμούς Αντίληψης, Σκέψης, Δημιουργίας και Κριτικής με εκπαιδευτικά παιχνίδια και ασκήσεις.
Είμαι χαρούμενος που ξαναρχίζω και περιμένω με ανυπομονησία να δώ τι νέα «τσακάλια» θα έχω φέτος! Μήπως είσαι κι εσύ;!
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε το σάιτ της Σχολής Σκίτσου Ορνεράκη
Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου…
Συνέχεια >>
Κάνοντας το homework μου για τις εκλογές, σαν καλός πολίτης (γκχ) έπεσα πάνω σε ευχάριστες εκπλήξεις! Στο συνδυασμό για τον Δήμο Αθηναίων «Ανοιχτή Πόλη» υπάρχουν υποψήφιοι δύο (και μάλιστα καλοί, αλλά πρώην) σκιτσογράφοι: Ο Βασίλης Αλεξάκης και η Σόνια (Μητραλιά) ! Εννοείται ότι θα το ρίξω δαγκωτό! Έχει και πολλά άλλα ενδιαφέροντα ονόματα!
Αλήθεια...ξέρει κανείς μέχρι πόσους σταυρούς βάζουμε στην Αθήνα?...
Στην ιστοσελίδα της «Ανοιχτής Πόλης» με περίμενε μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη! Ένα ωραίο κόμικς από τον μάστορα Σπύρο Δερβενιώτη! 
Στον αντίποδα μεγάλη απογοήτευση ένοιωσα από τον
Νικήτα Κακλαμάνη! Κρίμα, γιατί τον είχα συμπαθήσει τον τύπο… α προπο… τον είχα γνωρίσει στο φεστιβαλ της Βαβέλ! …μου είχε κάνει καλή εντύπωση … περίμενα καλύτερα πράγματα απ’ αυτόν… αλλά η σύνθεση της λίστας των υποψηφίων του συνδυασμού του είναι από απογοητευτική έως ανατριχιαστική!
Συνέχεια >>
Κι αν φταίει κάποιος περισσότερο από τους άλλους για την επιστροφή του Ζόμπι είναι η γλυκύτατη ‘Ελλη «Ασαφ» Μόκα!
Την είδα χθες στο ντου του 9 και «μου ‘βαλε χέρι» που εξαφανίστηκα!
Την Ασαφ θα την βρείτε στο μπλογκ της…
… στο deviantart
…εδώ τα στριπάκια της …
…κι εδώ το βιογραφικό της…
Η εικόνα είναι από το deviantart και είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα από τις πιο αγαπημένες ταινίες μου!
Συνέχεια >>
New kid on the blog, και τι kid! Ίσως ο καλύτερος κομικστριπάς (!!) στην Ελλάδα, φοβερός χιουμορίστας (και όχι μόνο στη δουλειά του), εκδότης του συλλεκτικού σκιτσο-ημερολογίου που ήδη έχω προαναφέρει σε αυτό εδώ το blog, και που είμαι τυχερός να τον αποκαλώ φίλο μου, the one and only Σπύρος Δερβενιώτης! 
Πηγαίνετε αμέσως εκεί ! (Θα ληφθούν απουσίες!)
Συνέχεια >>
